TΟ ΛΑΔΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ

Όταν ο πρωθυπουργός της χώρας σου σε φέρνει ως παράδειγμα επιχειρηματικότητας είναι λογικό να αισθάνεσαι υπερήφανος. Όταν όμως πρωθυπουργός είναι ο Γιώργος Παπανδρέου τότε ξέρεις ότι εξ ορισμού κάτι πάει λάθος.

Έτσι και η περίπτωση του Γιώργου Κολιόπουλου είναι ιδιάζουσα. Με πτυχίο νομικής στις περγαμηνές του και προϋπηρεσία σε διαφημιστική εταιρεία ο Γιώργος Κολιόπουλος βαρέθηκε γρήγορα. Γι’ αυτό θέλησε να κάνει κάτι το διαφορετικό. Και τα κατάφερε από πολλές απόψεις.

Το 2007 ίδρυσε την εταιρεία speiron και ξεκίνησε μια εντελώς καινούρια καριέρα. Αποφάσισε να ασχοληθεί με την παραγωγή ελαιόλαδου με τρόπο άκρως πρωτότυπο και… καπιταλιστικό. Φιλοσοφία της speiron είναι η προώθηση του ελληνικού λαδιού ως υγρός χρυσός στο εξωτερικό.

Κάπως έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε το «λ». Το πρώτο λάδι πολυτελείας στον κόσμο που ανήκει σε ultra premium κατηγορία. Σε συσκευασία λευκών αποχρώσεων εν αντιθέσει με τα γήινα χρώματα που έχουν τα υπόλοιπα ελαιόλαδα. Τιμή συσκευασίας δώρου 150 ευρώ αλλιώς 41 ευρώ το μπουκάλι. Εν ολίγοις ο φετιχισμός του εμπορεύματος σε 500 ml.

Τι σχέση μπορεί όμως να έχουν ο συγγραφέας Τόμας Πίντσον, ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος και ο αρχιτέκτονας Τάκης Ζενέτος με το «λ»; Αποτελούν επιρροές του Γιώργου Κολιόπουλου και ως εκ τούτου «πνευματικοί πατέρες» του lambda. Άλλωστε όπως συνηθίζει ο έλληνας επιχειρηματίας να λέει το «λ» είναι το πρώτο λάδι που δεν φτιάχτηκε από ελιές αλλά από βιβλία. Είναι καρπός εγκεφαλικής σκέψης προσθέτει ο δημιουργός του. Δυστυχώς παρέλειψε να το χαρακτηρίσει και ως πνευματική τροφή.

Με 11.000 ευρώ μπορείς να κάνεις πολλά. Να κάνεις πολυτελέστατες διακοπές διαρκείας, να αγοράσεις αμάξι ή μηχανή ή να πληρώσεις τα ενοίκια 24 μηνών. Μπορείς όμως και να αγοράσεις ένα αριθμημένο μπουκάλι λάδι με την υπογραφή σου ως μεταξοτυπία, σε χειροποίητη κασετίνα από λευκό λακαρισμένο μασίφ ξύλο με δύο πλακέτες λευκόχρυσου. Για τους περισσότερους ανθρώπους η πλάστιγγα γέρνει σαφώς προς αυτή την επιλογή.

Παρόλα αυτά φαίνεται ότι ο εμπνευστής της συγκεκριμένης ιδέας έχει πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας και δη της ελληνικής: «Ήθελα να κάνω κάτι αποκλειστικό επειδή μου αρέσουν τα ιδιαίτερα πράγματα. Δεν θα πάρω μια Rolls-Royce, αλλά αναγνωρίζω γιατί υπάρχει στον κόσμο. Το κυριότερο, το ότι δεν οδηγώ Rolls-Royce, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να φτιάξω μία. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολύς κόσμος που το καταλαβαίνει αυτό. Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το αντικείμενο που τον εκφράζει. Ανέκαθεν συνέβαινε αυτό. Όσο πιο απόμακρο είναι ένα αγαθό τόσο πιο πολύ το θέλουμε. Πολλοί θα αντιμάχονταν αυτήν την άποψη, αλλά ίσως δεν την αναγνωρίζουν στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν και οι ίδιοι».

Εν τέλει τι κοινό μπορεί να έχουν η Κρίτσα Κρήτης με τα Harrods του Λονδίνου, η Σιγκαπούρη με το Αμπού Ντάμπι και η Αθήνα με το Χονγκ Κονγκ; Η απάντηση είναι ότι τους ενώνει ένα λάδι. Το «λ» διατίθεται σε επιλεγμένα πολυτελή καταστήματα καλλυντικών, gourmet εστιατόρια και high-end ξενοδοχεία του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της νοτιοανατολικής Ασίας αλλά και της Δανίας.

Ως εκ τούτου αποτελεί μια πρωτότυπη πρόταση επίλυσης του ελληνικού χρέους. Το «λ» γίνεται κρατικό προϊόν και εξάγεται στο εξωτερικό. Με μόλις 27.272.728 υπογεγραμμένα μπουκάλια παρθένο ελαιόλαδο η Ελλάδα ξεχρεώνει μια για πάντα και το ΠΑΣΟΚ οικοδομεί ξανά τον σοσιαλισμό στη χώρα μας. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο...

 

ΠΕΡΙ ΜΠΑΖΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ

ΑΘΗΝΑ-2011 Μια κάποια μέρα ύστερα από οποιαδήποτε πορεία στο κέντρο… 

Τελικά το πιο δύσκολο πράγμα σε αυτήν την πόλη είναι να βρεις ένα κάδο σκουπιδιών. Ανεξαρτήτως χρώματος, μεγέθους, σχήματος ή υλικού. Δεν υπάρχουν πια. Θυσιάστηκαν κι αυτοί με τη σειρά τους στο βωμό της επανάστασης. Διότι αποτελούν καταρχήν σπουδαία οδοφράγματα στις μάχες με την αστυνομία. Συν τοις άλλοις οι φλεγόμενοι κάδοι καθαρίζουν την ατμόσφαιρα από τα δακρυγόνα κι επιπλέον αποτελούν εντυπωσιακά εφέ στα μυαλά κάποιων. Άσχημη πόλη όμορφα καίγεται σε σκηνοθεσία ορισμένων αυτοαποκαλούμενων αντιεξουσιαστών κοινώς μπαχαλάκηδων. Η πορεία τελειώνει και οι «εξεγερμένοι» γυρίζουν στα σπίτια τους, στις δουλειές τους-όσοι έχουν- ενώ αρκετοί από αυτούς ανεβαίνουν προς το Κολωνάκι…

Για κάποιους η δουλειά όμως ξεκινάει αμέσως με το τέλος της πορείας. Πρόκειται για τα συνεργεία καθαρισμού του Δήμου Αθηνών. Παρατεταγμένα σε διακριτική απόσταση από την ουρά της πορείας περίπου είκοσι απορριμματοφόρα, μικρά και μεγάλα, είναι έτοιμα να εφορμήσουν στο κέντρο της Αθήνας. Δύσκολα περιγράφεται η κατάσταση που επικρατεί τριγύρω. Χιλιάδες αποτσίγαρα, σήμα κατατεθέν του Νεοέλληνα, κείτονται στους δρόμους δίπλα σε κουτιά καφέδων, αναψυκτικών, τσίχλες και τόνους πεταμένου χαρτιού. Το σκηνικό συνθέτουν ακόμη σπασμένες βιτρίνες, γυαλιά από μπουκάλια-μολότοφ και φυσικά πέτρες και μάρμαρα. Που και που βρίσκεις καμιά ξεχασμένη βαριοπούλα που προφανώς χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο κυριολεκτικής αποδόμησης…

Αυτό το συνονθύλευμα μπαζών και σκουπιδιών καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά οι υπάλληλοι καθαρισμού του δήμου Αθηναίων. Όταν τους ρωτάω για τη δουλειά τους μου απαντάνε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι «τα σκουπίδια είναι η ζωή μας».

Η επιχείρηση ξεκινά αμέσως με το πέρας της πορείας από την οδό Πανεπιστημίου. Στην πρώτη γραμμή της «μάχης» βρίσκονται τα απορριμματοφόρα που μαζεύουν τα πολλά βαριά σκουπίδια από τους εναπομείναντες κάδους. Στη δεύτερη σειρά ακολουθούν τα οχήματα καθαρισμού που εκτοξεύουν νερό υπό πίεση ενώ παράλληλα διαθέτουν ηλεκτρικές βούρτσες και αναρροφητικά σάρωθρα για τις δύσκολες αποστολές. Τέλος έπονται οι οδοκαθαριστές που με τα παραδοσιακά μέσα, δηλαδή σκούπα και φαράσι, καθαρίζουν τα πεζοδρόμια και το δρόμο από τα πιο light σκουπίδια κι ότι άλλο έχει απομείνει. Η όλη επιχείρηση μοιάζει συντονισμένη και αποτελεσματική. Σε αυτό συμβάλλει και η πυροσβεστική που σβήνει τις φωτιές από τους φλεγόμενους κάδους απορριμμάτων επιτρέποντας έτσι στα συνεργεία καθαρισμού να ολοκληρώσουν τη δουλειά τους.

 Βαδίζω δίπλα σε έναν οδοκαθαριστή ο οποίος έχει πτυχίο λογιστικής. «Τα συνδυάζω και τα δύο. Απλά υπολογίζω πόσα σκουπίδια παράγει κατά μέσο όρο ένας άνθρωπος ενώ ταυτόχρονα τα μαζεύω». Ο ίδιος θεωρεί ότι παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που γίνονται η Αθήνα αποτελεί μια σκουπιδούπολη. Το πρόβλημα κατά την άποψη του εστιάζεται στη νοοτροπία που έχουν οι Έλληνες και στο γεγονός ότι δεν σέβονται τον δημόσιο χώρο όπως τον ιδιωτικό τους. «Μάλλον παρερμήνευσαν τη φράση τα εν οίκω μη εν δήμω» προσθέτει με μια δόση σαρκασμού.

Τον ρωτάω αν θεωρεί κάποιες από τις απεργίες που έχουν γίνει και γίνονται στο επάγγελμα του παράνομες και καταχρηστικές. «Φυσικά. Όμως είναι τόσο παράνομες και καταχρηστικές όσο αυτές των γιατρών, των φαρμακοποιών, των δημόσιων συγκοινωνιών και πάει λέγοντας. Δεν έχω ακούσει και καμιά απεργία όλα αυτά τα χρόνια να κηρυχθεί νόμιμη», προσθέτει με νόημα.

Φεύγοντας μου έρχεται στο μυαλό μια ατάκα του Γούντι Άλεν: «Το Hollywood δεν πετά τα σκουπίδια του, τα κάνει τηλεοπτικές σειρές». Στην Ελλάδα το κάνουμε κι εμείς αυτό αλλά κατά κυβερνητική προτίμηση τα πετάμε στην Κερατέα. Λίγο παρακάτω βλέπω ανθρώπους σκυμμένους πάνω από κάδους σκουπιδιών και δεν είναι υπάλληλοι του δήμου...

Όταν τα σκουπίδια γίνονται τέχνη...εκτίθενται στο μουσείο

Περί μπάζων και λοιπών απορριμμάτων
 Γραμμή Καθαριότητας και Ανακύκλωσης 1960

Καθαριότητα και Περιβάλλον Δήμου Αθηναίων

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑΣ

ΑΘΗΝΑ-Πλατεία Συντάγματος 22:00 μμ.

Η νεαρή κοπέλα ποζάρει αγανακτισμένη απέναντι από την ελληνική Βουλή ενώ παράλληλα τεντώνει με χαριτωμένες κινήσεις τα χέρια της εν είδει φασκελώματος. Την ίδια στιγμή ο φίλος της που στέκεται λίγο παραπέρα την απαθανατίζει με το υπερσύγχρονο κινητό του και της γνέφει καταφατικά. Με δύο δρασκελιές η ενθουσιώδης νεαρά βρίσκεται δίπλα του, αρπάζει το touch-screen mobile στα χέρια της και ευτυχισμένη πλέον κάνει upload, like και comment στη φωτογραφία της. Η γενιά του Facebook κατέβηκε στους δρόμους και επαναστατεί με τον δικό της τρόπο…

Από τις αρχές Ιουνίου και μετά τις έξι το απόγευμα κάτι συμβαίνει στην Πλατεία Συντάγματος. Τουλάχιστον αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται οι εκατοντάδες τουρίστες καθώς κάνουν τη βόλτα τους ή κατευθύνονται προς τη «Μεγάλη Βρεταννία» και τα υπόλοιπα ξενοδοχεία. Ορισμένοι μάλιστα που έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα βλέποντας τις δεκάδες σκηνές νομίζουν ότι το Σύνταγμα είναι χώρος camping και η Βουλή απέναντι ξενοδοχείο! Και μάλιστα το ακριβότερο θα μπορούσε να προσθέσει κάποιος έλληνας πολίτης…

Όλα ξεκίνησαν από ένα λάθος. Αφορμή για το κίνημα των Αγανακτισμένων στην Ελλάδα στάθηκε κάτι που δε συνέβη ποτέ. Κάποιο ελληνικό δημοσίευμα ανέφερε ότι στην Πουέρτα Ντε Σολ οι Ισπανοί είχαν αναρτήσει πανό που έγραφε: «Σςςς! Ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες!» Οι εξελίξεις ήταν άμεσες. «Ξυπνήσαμε. Ησυχία να μην ξυπνήσουν οι Γάλλοι και οι Πορτογάλοι» ήταν η ελληνική απάντηση απ’ όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας.

Αυτό που θα ακολουθούσε τις επόμενες μέρες μόνο ο  Cecil DeMille θα μπορούσε να το έχει σκηνοθετήσει. Ένα τεράστιο ανομοιογενές και ετερόκλιτο πλήθος από ανθρώπους κάθε ηλικίας κατέκλυσε την Πλατεία Συντάγματος. Η συγκέντρωση αυτή όμως διέφερε από κάθε άλλη που είχε γίνει στην Ελλάδα μέχρι τότε. Η συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση μετετράπη σε ειρηνική διαμαρτυρία. Ο Γκάντι θα ήταν τουλάχιστον υπερήφανος γι’ αυτό. Με το σύνθημα «Πάμε Πλατεία» έλληνες και αλλοδαποί, νέοι και ηλικιωμένοι, άνεργοι και εργαζόμενοι ένωσαν τις φωνές τους εναντίον όλων των πολιτικών και των κομμάτων συλλήβδην.

Ο ελληνικός λαός θεωρεί ότι η κυβέρνηση τον κορόιδεψε και τον εξαπάτησε και τώρα ήρθε η ώρα για τη μεγάλη αλλαγή. Ακούγεται παράδοξο για μια χώρα που ανέκαθεν βλέπει τη λύση στον δικομματισμό και την αλλαγή στο δίπολο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Ως εκ τούτου αποτελεί κοινό τόπο η πεποίθηση ότι παρά τα όσα γίνονται στο τέλος θα υπάρξει πάλι «μια από τα ίδια».

 http://www.youtube.com/watch?v=0u0q15rfPYs

Μαδρίτη-Puerta Del Sol

Ενώ όλα αυτά λαμβάνουν χώρα εν Ελλάδι η Ισπανία συνεχίζει τον αγώνα που πρώτη ξεκίνησε στην Ευρώπη με τη μορφή της ειρηνικής διαμαρτυρίας. Οι αγανακτισμένοι Ισπανοί, οι «Los Indignados», έχουν κάνει την Πλατεία του Ηλίου την περίφημη Puerta Del Sol μόνιμη κατοικία τους. Παρά τις αυθαίρετες εκδηλώσεις βίας και τις απρόκλητες επιθέσεις από την πλευρά της ισπανικής αστυνομίας το κίνημα μοιάζει να βγαίνει ολοένα και πιο δυνατό.

Οι άνεργοι έχουν φτάσει πλέον τα πέντε εκατομμύρια και η κατάσταση είναι πια οριακή. Παντού επικρατεί αναβρασμός και όλα δείχνουν να κρέμονται από μια λεπτή κλωστή. Η ήττα των «σοσιαλιστών» του Θαπατέρο στις πρόσφατες εκλογές ήταν απλώς η λογική εξέλιξη των πραγμάτων.

Δύσκολα μπορεί κάποιος να προβλέψει τη συνέχεια. Το μόνο σίγουρο, όπως λένε οι διαδηλωτές, είναι ότι δε θα φύγουν από την πλατεία αν πρώτα δεν δικαιωθεί ο αγώνας τους. Πάντως όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα: ότι ο δρόμος θα είναι μακρύς και δύσκολος.

Γαλλία-Μονπελιέ

«Λυπάμαι. Έχει εξαντληθεί. Ελάτε από βδομάδα». Ο ευγενικός υπάλληλος του βιβλιοπωλείου επαναλαμβάνει τη φράση αυτή για πολλοστή φορά σήμερα. «Μα τι έχουν πάθει όλοι με αυτό το βιβλίο;» σκέφτεται…αγανακτισμένος! Στην ερώτηση αυτή ίσως να μπορούσε να απαντήσει μόνο ο ίδιος ο Στεφάν Εσσέλ, συγγραφέας του Indignez-Vouz! και ηθικός αυτουργός του κινήματος των Αγανακτισμένων πανευρωπαϊκά. 

«Αρκεί μια σπίθα για να ανάψει η φωτιά» επισημαίνει ο ενενήντατριάχρονος γαλλοεβραίος αντιστασιακός. Φαίνεται ότι το να λες τα αυτονόητα στην εποχή μας δεν είναι τελικά και τόσο αυτονόητο. Κι ο Εσσέλ μας προτρέπει να κάνουμε το πιο απλό πράγμα στον κόσμο: να αγανακτήσουμε επιτέλους. Με σχεδόν έναν αιώνα στις πλάτες του ξέρει ότι το τέλος δεν είναι μακριά.

Ωστόσο σε όλη του τη ζωή αγωνίστηκε για την ελευθερία του ανθρώπου και σήμερα διαπιστώνει απογοητευμένος να καταστρατηγούνται όλα τα κεκτημένα δικαιώματα μας. Γι’ αυτό και αισθάνθηκε την ανάγκη να μας καλέσει σε μια ειρηνική εξέγερση με κινητήριο μοχλό την αγανάκτηση. Μάλλον έτυχε σε ευήκοα ώτα. Η συνέχεια στις πλατείες…

http://www.youtube.com/watch?v=Qks1IQNoy3k&feature=related