Όταν ο πρωθυπουργός της χώρας σου σε φέρνει ως παράδειγμα επιχειρηματικότητας είναι λογικό να αισθάνεσαι υπερήφανος. Όταν όμως πρωθυπουργός είναι ο Γιώργος Παπανδρέου τότε ξέρεις ότι εξ ορισμού κάτι πάει λάθος.
Έτσι και η περίπτωση του Γιώργου Κολιόπουλου είναι ιδιάζουσα. Με πτυχίο νομικής στις περγαμηνές του και προϋπηρεσία σε διαφημιστική εταιρεία ο Γιώργος Κολιόπουλος βαρέθηκε γρήγορα. Γι’ αυτό θέλησε να κάνει κάτι το διαφορετικό. Και τα κατάφερε από πολλές απόψεις.
Το 2007 ίδρυσε την εταιρεία speiron και ξεκίνησε μια εντελώς καινούρια καριέρα. Αποφάσισε να ασχοληθεί με την παραγωγή ελαιόλαδου με τρόπο άκρως πρωτότυπο και… καπιταλιστικό. Φιλοσοφία της speiron είναι η προώθηση του ελληνικού λαδιού ως υγρός χρυσός στο εξωτερικό.
Κάπως έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε το «λ». Το πρώτο λάδι πολυτελείας στον κόσμο που ανήκει σε ultra premium κατηγορία. Σε συσκευασία λευκών αποχρώσεων εν αντιθέσει με τα γήινα χρώματα που έχουν τα υπόλοιπα ελαιόλαδα. Τιμή συσκευασίας δώρου 150 ευρώ αλλιώς 41 ευρώ το μπουκάλι. Εν ολίγοις ο φετιχισμός του εμπορεύματος σε 500 ml.
Τι σχέση μπορεί όμως να έχουν ο συγγραφέας Τόμας Πίντσον, ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος και ο αρχιτέκτονας Τάκης Ζενέτος με το «λ»; Αποτελούν επιρροές του Γιώργου Κολιόπουλου και ως εκ τούτου «πνευματικοί πατέρες» του lambda. Άλλωστε όπως συνηθίζει ο έλληνας επιχειρηματίας να λέει το «λ» είναι το πρώτο λάδι που δεν φτιάχτηκε από ελιές αλλά από βιβλία. Είναι καρπός εγκεφαλικής σκέψης προσθέτει ο δημιουργός του. Δυστυχώς παρέλειψε να το χαρακτηρίσει και ως πνευματική τροφή.
Με 11.000 ευρώ μπορείς να κάνεις πολλά. Να κάνεις πολυτελέστατες διακοπές διαρκείας, να αγοράσεις αμάξι ή μηχανή ή να πληρώσεις τα ενοίκια 24 μηνών. Μπορείς όμως και να αγοράσεις ένα αριθμημένο μπουκάλι λάδι με την υπογραφή σου ως μεταξοτυπία, σε χειροποίητη κασετίνα από λευκό λακαρισμένο μασίφ ξύλο με δύο πλακέτες λευκόχρυσου. Για τους περισσότερους ανθρώπους η πλάστιγγα γέρνει σαφώς προς αυτή την επιλογή.
Παρόλα αυτά φαίνεται ότι ο εμπνευστής της συγκεκριμένης ιδέας έχει πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας και δη της ελληνικής: «Ήθελα να κάνω κάτι αποκλειστικό επειδή μου αρέσουν τα ιδιαίτερα πράγματα. Δεν θα πάρω μια Rolls-Royce, αλλά αναγνωρίζω γιατί υπάρχει στον κόσμο. Το κυριότερο, το ότι δεν οδηγώ Rolls-Royce, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να φτιάξω μία. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολύς κόσμος που το καταλαβαίνει αυτό. Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το αντικείμενο που τον εκφράζει. Ανέκαθεν συνέβαινε αυτό. Όσο πιο απόμακρο είναι ένα αγαθό τόσο πιο πολύ το θέλουμε. Πολλοί θα αντιμάχονταν αυτήν την άποψη, αλλά ίσως δεν την αναγνωρίζουν στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν και οι ίδιοι».
Εν τέλει τι κοινό μπορεί να έχουν η Κρίτσα Κρήτης με τα Harrods του Λονδίνου, η Σιγκαπούρη με το Αμπού Ντάμπι και η Αθήνα με το Χονγκ Κονγκ; Η απάντηση είναι ότι τους ενώνει ένα λάδι. Το «λ» διατίθεται σε επιλεγμένα πολυτελή καταστήματα καλλυντικών, gourmet εστιατόρια και high-end ξενοδοχεία του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της νοτιοανατολικής Ασίας αλλά και της Δανίας.
Ως εκ τούτου αποτελεί μια πρωτότυπη πρόταση επίλυσης του ελληνικού χρέους. Το «λ» γίνεται κρατικό προϊόν και εξάγεται στο εξωτερικό. Με μόλις 27.272.728 υπογεγραμμένα μπουκάλια παρθένο ελαιόλαδο η Ελλάδα ξεχρεώνει μια για πάντα και το ΠΑΣΟΚ οικοδομεί ξανά τον σοσιαλισμό στη χώρα μας. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου