ΑΘΗΝΑ-2011 Μια κάποια μέρα ύστερα από οποιαδήποτε πορεία στο κέντρο…
Τελικά το πιο δύσκολο πράγμα σε αυτήν την πόλη είναι να βρεις ένα κάδο σκουπιδιών. Ανεξαρτήτως χρώματος, μεγέθους, σχήματος ή υλικού. Δεν υπάρχουν πια. Θυσιάστηκαν κι αυτοί με τη σειρά τους στο βωμό της επανάστασης. Διότι αποτελούν καταρχήν σπουδαία οδοφράγματα στις μάχες με την αστυνομία. Συν τοις άλλοις οι φλεγόμενοι κάδοι καθαρίζουν την ατμόσφαιρα από τα δακρυγόνα κι επιπλέον αποτελούν εντυπωσιακά εφέ στα μυαλά κάποιων. Άσχημη πόλη όμορφα καίγεται σε σκηνοθεσία ορισμένων αυτοαποκαλούμενων αντιεξουσιαστών κοινώς μπαχαλάκηδων. Η πορεία τελειώνει και οι «εξεγερμένοι» γυρίζουν στα σπίτια τους, στις δουλειές τους-όσοι έχουν- ενώ αρκετοί από αυτούς ανεβαίνουν προς το Κολωνάκι…
Για κάποιους η δουλειά όμως ξεκινάει αμέσως με το τέλος της πορείας. Πρόκειται για τα συνεργεία καθαρισμού του Δήμου Αθηνών. Παρατεταγμένα σε διακριτική απόσταση από την ουρά της πορείας περίπου είκοσι απορριμματοφόρα, μικρά και μεγάλα, είναι έτοιμα να εφορμήσουν στο κέντρο της Αθήνας. Δύσκολα περιγράφεται η κατάσταση που επικρατεί τριγύρω. Χιλιάδες αποτσίγαρα, σήμα κατατεθέν του Νεοέλληνα, κείτονται στους δρόμους δίπλα σε κουτιά καφέδων, αναψυκτικών, τσίχλες και τόνους πεταμένου χαρτιού. Το σκηνικό συνθέτουν ακόμη σπασμένες βιτρίνες, γυαλιά από μπουκάλια-μολότοφ και φυσικά πέτρες και μάρμαρα. Που και που βρίσκεις καμιά ξεχασμένη βαριοπούλα που προφανώς χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο κυριολεκτικής αποδόμησης…
Αυτό το συνονθύλευμα μπαζών και σκουπιδιών καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά οι υπάλληλοι καθαρισμού του δήμου Αθηναίων. Όταν τους ρωτάω για τη δουλειά τους μου απαντάνε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι «τα σκουπίδια είναι η ζωή μας».
Η επιχείρηση ξεκινά αμέσως με το πέρας της πορείας από την οδό Πανεπιστημίου. Στην πρώτη γραμμή της «μάχης» βρίσκονται τα απορριμματοφόρα που μαζεύουν τα πολλά βαριά σκουπίδια από τους εναπομείναντες κάδους. Στη δεύτερη σειρά ακολουθούν τα οχήματα καθαρισμού που εκτοξεύουν νερό υπό πίεση ενώ παράλληλα διαθέτουν ηλεκτρικές βούρτσες και αναρροφητικά σάρωθρα για τις δύσκολες αποστολές. Τέλος έπονται οι οδοκαθαριστές που με τα παραδοσιακά μέσα, δηλαδή σκούπα και φαράσι, καθαρίζουν τα πεζοδρόμια και το δρόμο από τα πιο light σκουπίδια κι ότι άλλο έχει απομείνει. Η όλη επιχείρηση μοιάζει συντονισμένη και αποτελεσματική. Σε αυτό συμβάλλει και η πυροσβεστική που σβήνει τις φωτιές από τους φλεγόμενους κάδους απορριμμάτων επιτρέποντας έτσι στα συνεργεία καθαρισμού να ολοκληρώσουν τη δουλειά τους.
Βαδίζω δίπλα σε έναν οδοκαθαριστή ο οποίος έχει πτυχίο λογιστικής. «Τα συνδυάζω και τα δύο. Απλά υπολογίζω πόσα σκουπίδια παράγει κατά μέσο όρο ένας άνθρωπος ενώ ταυτόχρονα τα μαζεύω». Ο ίδιος θεωρεί ότι παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που γίνονται η Αθήνα αποτελεί μια σκουπιδούπολη. Το πρόβλημα κατά την άποψη του εστιάζεται στη νοοτροπία που έχουν οι Έλληνες και στο γεγονός ότι δεν σέβονται τον δημόσιο χώρο όπως τον ιδιωτικό τους. «Μάλλον παρερμήνευσαν τη φράση τα εν οίκω μη εν δήμω» προσθέτει με μια δόση σαρκασμού.
Τον ρωτάω αν θεωρεί κάποιες από τις απεργίες που έχουν γίνει και γίνονται στο επάγγελμα του παράνομες και καταχρηστικές. «Φυσικά. Όμως είναι τόσο παράνομες και καταχρηστικές όσο αυτές των γιατρών, των φαρμακοποιών, των δημόσιων συγκοινωνιών και πάει λέγοντας. Δεν έχω ακούσει και καμιά απεργία όλα αυτά τα χρόνια να κηρυχθεί νόμιμη», προσθέτει με νόημα.
Φεύγοντας μου έρχεται στο μυαλό μια ατάκα του Γούντι Άλεν: «Το Hollywood δεν πετά τα σκουπίδια του, τα κάνει τηλεοπτικές σειρές». Στην Ελλάδα το κάνουμε κι εμείς αυτό αλλά κατά κυβερνητική προτίμηση τα πετάμε στην Κερατέα. Λίγο παρακάτω βλέπω ανθρώπους σκυμμένους πάνω από κάδους σκουπιδιών και δεν είναι υπάλληλοι του δήμου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου